انرژيهاي تجديد پذير:

افزايش مصرف انرژي برق، کاهش منابع سوخت فسيلي و مساله آلودگي محيط زيست؛ سه مساله عمده در گرايش کشورها به سيستمهاي انرژي نو و تجديدپذير مي­باشند. سيستمهاي انرژيهاي نو از حدود 20 سال پيش پا به عرصه عظيم شبکه به هم پيوسته قدرت جهاني گذاشته­اند. از آن زمان تا کنون تحولات بسيار گسترده­اي از لحاظ نوع تکنولوژيهاي موجود در هريک از سيستمهاي انرژي نو ايجاد شده­ اند. علاوه بر موضوع اين تحولات سهم انرژيهاي نو نيز روز به روز رو به افزايش است. به نحوي که سيستمهاي توليد پراکنده تا سال 2008 افزايش چشمگيري داشته و تا حدود 37 درصد از افزايش توليد کل دنيا را در بر مي­گيرد.

از سوي ديگر در سال 1997 ميلادي کنوانسيون تغييرات آب و هوايي با هدف تثبيت غلظت گازهاي گلخانه اي در اتمسفر، پروتکل کيوتو را مطرح نمود که به موجب اين پروتکل کشورهاي صنعتي ملزم به کاهش انتشار گازهاي گلخانه­اي شده­ اند و هدف اصلي از اين کنوانسيون دستيابي به تثبيت غلظت گازهاي گلخانه­اي در اتمسفر تا سطحي است که مانع تداخل خطرناک فعاليتهاي بشري با سيستم آب و هوايي گردد و چنين سطحي در چهارچوب زماني مناسب قابل اجرا خواهد بود تا اکوسيستمها بطور طبيعي خود را با تغييير آب و هوايي تطبيق دهند و اطمينان حاصل شود که امنيت غذايي تهديد نمي­شود و توسعه اقتصادي بطور پايدار ايجاد مي­گردد. اين مساله باعث شده­ است تا در برنامه ها و سياستهاي بين المللي، نقش مهمي به منابع تجديد پذير انرژي محول شود.

توليد پراكنده طبق تعريف عبارت است از توليد برق در محل مصرف يا در نزديكي آن با استفاده از سيستمهاي توليد برق نسبتاً كوچك كه ظرفيت آنها معمولاً كمتر از 25مگاوات مي‌باشد و به شبكه توزيع متصل مي­شوند. سابقه استفاده از توليد پراكنده به بعد از دهه 70‏  برميگردد .عوامل مختلفي دست به دست هم دادند و باعث بوجود آمدن مبحثي بنام «توليد پراكنده» شدند.به عبارت ديگر توليد پراكنده به توليد برق در نزديكي مصرف كننده گفته مـي شــود . تغييــرات پــيش رو در صــنعت بــرق , پيشــرفت هــاي تكنولــوژيكي و مشــكلات ناشــي از احــداث و نگهــداري نيروگاههاي بزرگ و شبكه هاي سراسري انتقال وتوزيع , توليد پراكنده را به پديده اي مهم با چشم اندازي روشن تبديل كرده است.